HomeΓια ΜέναΔημοσιεύσειςΔιάχυση ΓνώσηςΔημοσιογραφίαΦωτογραφίεςΝτοκιμαντέρΕπικοινωνία
Home arrow Δημοσιογραφία arrow Διάφορα arrow Παραλιάρχες, οι καλλικάτζαροι βγαίνουν στ' ανοιχτά!
Παραλιάρχες, οι καλλικάτζαροι βγαίνουν στ' ανοιχτά! Εκτύπωση E-mail
19.07.13

Αναδημοσίευση από Καλικατζαράκος.


Παραλιάρχες, οι καλικάτζαροι βγαίνουν στα ανοιχτά.


freecamp2010-600_133618_15D444

Ελεύθερο κάμπινγκ.

Ακόμα και στον τρόπο διαμονής όπου χαρακτηρίζεται από τον όρο «ελεύθερος», κάποιες μορφές εξουσίας είναι παρούσες .

Σε αυτή την περίπτωση δεν θα εστιάσω στην κρατική εξουσία, που και αυτή δεν καλοβλέπει βέβαια την ελεύθερη κατασκήνωση, αλλά σε μια ιδιότυπη μορφή εξουσίας και καπηλείας των ελεύθερων χώρων.

 

Όλοι όσοι προτιμούμε την ελεύθερη κατασκήνωση έχουμε συναντήσει, κάποια στιγμή, τους λεγόμενους παραλιάρχες. Έχουμε συναντήσει δηλαδή κατασκηνωτές που επικαλούμενοι την αλά στρατού παλαιότητά τους ή την συχνότητα επίσκεψης της περιοχής αυτοανακηρύσσονται ιδιοκτήτες των τριών διαστάσεων του χώρου.

Οι παραλιάρχες φροντίζουν να βρίσκονται στο σημείο της κατασκήνωσης νωρίτερα από όλους και καταλαμβάνουν όσες περισσότερες φυσικές σκιές μπορούν. Μια για τη σκηνή, άλλη για την αιώρα, άλλη για το καθιστικό, για την κουζίνα, για τις απογευματινές ώρες, για τα τρόφιμα, για τη σκηνή με τα πράγματα, για τα όργανα…. Εάν δεν μπορούν να βρίσκονται πρώτοι στο «ελεύθερο», στήνουν στα καλύτερα σημεία 2-3 κενές σκηνές από τον Μάη κατοχυρώνοντας τον χώρο.

Σε περίπτωση που διεκδικήσεις μια σπιθαμή από «την γη τους», ή απλά αναπνεύσεις λίγο από τον αέρα τους, διαμαρτύρονται και επιχειρηματολογούν με εκφράσεις όπως «εγώ είμαι εδώ από τον Μάιο», «εγώ έρχομαι εδώ 20 χρόνια» και άλλες τέτοιες φεουδαρχικές εκφράσεις που αρχίζουν πάντα με το «εγώ» και περιέχουν άφθονες κτητικές αντωνυμίες . Βέβαια το χειμώνα τα παιδιά αυτά είναι δίπλα μας, το παίζουν ελευθεριακοί και γράφουν στους τοίχους «καλύτερα κοπρίτης παρά ιδιοκτήτης». Και επειδή μάλλον το καλοκαίρι θέλουμε να αλλάζουμε λίγο τη ρουτίνα μας, γίνονται ιδιοκτήτες, χωρίς όμως να πάψουν να είναι κοπρίτες.

Στην πραγματικότητα οι παραλιάρχες είναι πολύ ανασφαλή άτομα και χαρακτηρίζονται από έντονα σύνδρομα κατωτερότητας. Προσπαθούν να πλέξουν ένα εξωτικό – μυστικιστικό μανδύα γύρω από την εικόνα τους μόνο και μόνο για να αντέξουν οι ίδιοι τον εαυτό τους. Συνήθως είναι πάνω από 30 (δεν θα μπορούσαν να είναι λιγότερο, αφού πρέπει να έχουν στήσει πάνω από 10 χρόνια στην περιοχή), περπατάν αργά έχοντας ένα ηλίθιο βλέμμα (και καλά Ζεν) από την «ηρεμία και την ενέργεια που τους δίνει το μέρος». Συχνά παίζουν κάποιο περίεργο μουσικό όργανο με ακόμα πιο περίεργο όνομα (π.χ. ντιτζεριντού) -το οποίο μεταξύ μας, δεν ξέρουν να το παίζουν, απλά το κουβαλάνε μαζί για μόστρα. Έχουν βέβαια την μεγαλύτερη και την καλύτερη καβάτζα στην περιοχή και ενώ τους ενοχλεί ο πολύς κόσμος, στήνουν πάντα στις πιο γνωστές παραλίες. Λεν πως δεν τους αρέσουν τα βλέμματα γύρω τους, αλλά κάνουν την απογευματινή τους γιόγκα στη μέση της παραλίας. Με λίγα λόγια προσπαθούν να τραβήξουν τα φώτα πάνω τους αλλά είναι άκρως αντικοινωνικοί.

Αυτό βέβαια προσωπικά δεν με ενοχλεί καθόλου. Εκείνο που με ενοχλεί είναι η καπηλεία του χώρου με την ταυτόχρονη έλλειψη στοιχειώδους κοινωνικής συμπεριφοράς. Δεν μπορείς δηλαδή ρε άνθρωπε να αφήνεις τον άλλον να ψήνεται κάτω από τον ήλιο και εσύ να έχεις καβατζώσει ένα ολόκληρο αλμυρίκι μόνο για να βάζεις από κάτω το ντιτζεριντού σου. Και δεν μπορεί το επιχείρημά σου να είναι το ‘φτου και προ και ήρθα πρώτος’. Και δεν μπορείς γιατί βρίσκεσαι σε «ελεύθερο κάμπινγκ» και μαθέ επιτέλους ότι η ελευθερία διαφέρει από την ασυδοσία.

Η λογική αυτών των ανθρώπων δεν διαφέρει σε τίποτα από την πολιτική των ιδιωτικών παραλίων, των επαύλεων που φτάνουν μέχρι το κύμα και των μπουζουξίδικων που καταπατάν και οικειοποιούνται τον αιγιαλό.

Όσοι επιλέγουμε την ελεύθερη κατασκήνωση πρέπει να γνωρίζουμε ότι εκεί δημιουργούμε μια κοινότητα* προσωρινή μεν, εκούσια δε. Τις κοινότητες αυτές πρέπει να τις διαφυλάξουμε σαν νησίδες ελευθερίας, με απαραίτητη προϋπόθεση την ισότητα των μελών της. Δεν μπορεί δηλαδή να υπάρχουν κατασκηνωτές δυο ταχυτήτων, προνομιούχοι και μη, παλιά και νέα μέλη. Κάθε αντίθετη πρακτική είναι εξουσιαστική (έως φασιστική) και καθορίζεται από τα πρότυπα συμβίωσης των στρατιωτικών μονάδων.

Η διαμονή μας σε μια ελεύθερη κατασκήνωση είναι μια ευκαιρία να απομακρυνθούμε και από τις μορφές αλληλεπίδρασης όπου ο κάθε συμμετέχων επιδιώκει την προώθηση των ατομικών του συμφερόντων. Ο περιορισμός της προσωπικής απόλαυσης χάριν της συλλογικής και η συμβίωση σε ένα ανομοιογενές σύνολο, μπορούν να έχουν διδακτικό χαρακτήρα για όλους μας. Κάποιος που θεώρει ότι είναι κομμάτι αυτής της κουλτούρας των διακοπών, αλλά δεν είναι διατεθειμένος να προβεί σε καμία θυσία γι’ αυτή θα χαρακτηρίζονταν επιεικώς αντιφατικός. Είναι ένα στοίχημα να πείσουμε τους εαυτούς μας αλλά και τους γύρω μας ότι οι κοινότητες δεν χρειάζονται ιεραρχίες και απαγορεύσεις για να λειτουργήσουν.

Θεωρώ ότι όσοι θα βρεθούμε σε περιοχές ελεύθερης κατασκήνωσης πρέπει να απομονώσουμε κάθε μορφής εξουσία (που ασκείται και στα άτομα και στο φυσικό περιβάλλον) από αυτές. Τα κοτσαμπασιλίκια, οι ναταβατζίδες του γιαλού και οι περιβαλλοντικά ασυνείδητοι, δεν χωράν στις ελεύθερες παραλίες.

Θα τα πούμε στα ανοιχτά..

(Λευτεριά στο Ρούκουνα)


* Η έννοια της κοινότητας έχει ιστορικά φορτιστεί από ποικίλες θεωρητικές επεξεργασίες και χρησιμοποιείται από το μέσο χρήστη σε μια πληθώρα καταστάσεων και με πολλαπλές σημασίες. Στην παρούσα κατάσταση το κοινωνικό μόρφωμα που δημιουργείται χαρακτηρίζεται από συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ του συνόλου των ανθρώπων που διαβιούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα σε συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, αλλά και αυτών με το φυσικό περιβάλλον.

Kalikatzarakos.


 
RSS